Epidemiologia:
Szacuje się, że choruje na nią ok. 0,15% całej populacji, przy czym w przypadku osób powyżej 65 roku życia ryzyko zachorowania na nią wzrasta 10-krotnie.

Przyczyny:
Przebieg choroby jest powolny, wieloletni i narastający w objawach, prowadzący do znacznego pogorszenia jakości stylu życia. Jest ona spowodowana zmianami zwyrodnieniowymi komórek nerwowych istoty czarnej ośrodkowego układu nerwowego. Komórki nerwowe istoty czarnej wytwarzają dopaminę, której prekursorem jest lewodopa odpowiedzialna za koordynację czynności ruchowych. W wyniku uszkodzenia tych komórek dochodzi do przerwania systemu połączeń komunikacyjnych w ośrodkowym układzie nerwowym. Ponieważ mózg ma znaczne zdolności regeneracyjne, dopiero przy obumarciu 80% komórek wytwarzających dopaminę następują kliniczne objawy parkisonizmu.

Objawy:
Symptomy choroby pojawiają się powoli i narastają w ciągu kilku lat. Pierwszymi odczuwalnymi objawami przez chorych jest spowolnienie ruchowe odczuwalne jako niezgrabność w ruchach. Po pewnym czasie często dołączają się zaburzenia równowagi, które narastając prowadzą do wykonywania z trudem prostych czynności jak wstawanie z łóżka.

Klasycznymi objawami choroby, które nie zawsze muszą wystąpić u chorego to:
- spowolnienie ruchowe
- trudności w wykonywaniu ruchów dowolnych
- zwiększenie napięcia mięśniowego

Pomocnymi także mogą się okazać objawy dodatkowe:
- przodopochylenie tułowia (spowodowane wzmożonym napięciem mięsniowym)
- zaburzenia chodu małe kroczki oraz brak balansowania kończyn górnych
- zaburzenia równowagi
- cicha i niewyraźna mowa
- zmniejszona mimika twarzy, rzadkie mruganie powiek
- mikrografia, (w miarę pisania tekstu widoczne zmniejszanie się wielkości liter )

Rozpoznanie:
Rozpoznanie choroby ustala się na podstawie klinicznych objawów choroby. Jednak musimy uważać na ostateczne postawienie diagnozy ze względu na występowanie tych samych objawów również w innych chorobach. Dlatego też jeśli po podaniu lewodopy symptomy choroby zmniejszają się, pacjent prawdopodobnie choruje na Parkinsona. Jeśli nie, należy wziąść pod uwagę inne choroby.