Stwardnienie rozsiane jest chorobą przewlekłą, zapalną, w której następuje demielinizacyjna i rozpad aksonów w centralnym układzie nerwowym, przez co dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia tkanki nerwowej.

Przyczyny:
Stwardnienie rozsiane uważane jest za chorobę immunologiczną, w której układ odpornościowy gospodarza niszczy komórki własnej tkanki nerwowej.
Pomimo, że nie udało się do tej pory znaleźć jednej bezpośredniej przyczyny choroby, zidentyfikowano wiele czynników ryzyka. Prawdopodobnie SM rozwija się jako wynik współdziałania czynników środowiskowych i predyspozycji genetycznych.

Wiele hipotez, jako przyczynę SM upatruje w nieadekwatnej odpowiedzi układu odpornościowego organizmu na jeden lub wiele działających czynników środowiskowych.

Objawy:
Najczęstszymi objawami są to zaburzenia ruchowe, czuciowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zaburzenia autonomiczne, zespoły bólowe oraz objawy psychiatryczne: zaburzenia poznawcze i zaburzenia nastroju. Częstym objawem jest również przewlekłe zmęczenie.



Stwardnienie rozsiane może przyjąć jedną z poniższych form:

postać remitująco-nawracającą, stanowi 85 – 90% przypadków choroby, charakteryzuje sie naprzemiennym występowaniem okresów nagłych ataków objawów degradacji układu nerwowego i okresów częściowego wycofania się choroby. Jednak w trakcie trwania choroby następuje jej ciągły progres.

postać wtórnie postępującą - występuje u około 80% przypadków chorych z postacią remitująco – nawracającą po kilku latach choroby.

postać pierwotnie postępującą – dotyczy 10% zachorowań, postęp następuje stopniowo bez znacznych remisji ani zaostrzeń.

postać postępująco-nawracającą – u chorych od początku choroby następuje stopniowe pogorszenie, jednak jest to najrzadsza postać tej choroby.

Leczenie:
Nie jest znane leczenie przyczynowe stwardnienia rozsianego, które pozwoliłby na całkowite zatrzymanie postępu choroby i jej wyleczenie. Stosowane jest jednak leczenie pomocnicze, które pozwala na odzyskanie utraconych funkcji i zniwelowanie objawów choroby.