Hiperaldosteronizm jest chorobą spowodowaną nadmiernym wydzielaniem aldosteronu – hormonu produkowanego w korze nadnerczy. Nadnercza są parzystym narządem wewnątrzwydzielniczym, położonym nad górnym biegunem nerek. Pod wpływem aldosteronu w nerkach dochodzi do zmniejszonego wydalania wody i sodu oraz zwiększonego wydalania potasu.

Przyczyny:
Hiperaldosteronizm dzieli się na pierwotny i wtórny. Wtórny może być efektem obniżenia objętości krwi, utraty sodu i zwiększenia stężenia potasu (aldosteron wydzielany jest w tych sytacjach fizjologicznie - mechanizm wyrównujący.

Rzadką przyczyną wtórnego hiperaldosteronizmu jest guz nerki wytwarzający reninę lub zespół Barttera (genetycznie uwarunkowana choroba związana z nadmiernym wydalaniem chloru i sodu, co powoduje wzrost wydzielania reniny i pobudzenie układu renina - angiotensyna - aldosteron).

Hiperaldosteronizm pierwotny jest wywoływany przerostem warstwy kłębkowatej kory nadnerczy lub guzem nadnercza wydzielającym mineralokortykosteroidy.

Objawy:
Objawami tej choroby są osłabienie mięśniowe (spowodowane niskim stężeniem potasu), nadciśnienie tętnicze (wywołane dużym stężeniem sodu), częste oddawanie moczu i duże pragnienie.

Rozpoznanie:
W celu postawienia rozpoznania należy oznaczyć poziom aldosteronu, który w sytuacji hiperaldosteronizmu będzie podwyższony. W przypadku hiperaldosteronizmu pierwotnego istotne jest także stwierdzenie niskiej aktywności reniny. Poza tym w badaniach widoczne jest niskie stężenie potasu i wysokie sodu. Pomocne są również badania obrazowe, które mogą uwidocznić guz kory nadnerczy.

Leczenie:
W przypadku gruczolaka leczeniem jest zabieg chirurgiczny usuwający patologiczną tkankę. W przeroście obustronnym objawy łagodzi przewlekłe podawania antagonisty aldosteronu – spironolaktonu. W części przypadków stosuje się leki moczopędne, zmniejszające wchłanianie zwrotne sodu.