Żarłoczność psychiczna jest zaburzeniem charakteryzującym się okresami obżarstwa i nadmiernym skupianiem się na kontroli masy ciała.

Epidemiologia:
Zaburzenie to spotyka się częściej wśród kobiet, zwłaszcza w młodym wieku. Szacuje się, że około 1,7 – 2,5 % kobiet jest nim dotkniętych.

Przyczyny:
U jej źródeł leżą podobne przyczyny jak we wszystkich zaburzeniach odżywiania się: nieprawidłowe postawy wobec jedzenia, ale też głębsze psychologiczne problemy takie jak niska samoocena, niepewność siebie.

Objawy:
Charakterystyczne objawy żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa) to napady niepohamowanego apetytu i objadania się, a zaraz po tym prowokowanie wymiotów lub stosowanie środków przeczyszczających. Zachowanie takie prowadzi do wielu nieprawidłowości wynikających z wywiadu, obserwowanych w badaniu przedmiotowym, jak i w badaniach laboratoryjnych.

Występują:

obrzęk ślinianek, pękające naczynia krwionośne pod oczami (spowodowane prowokowaniem wymiotów),

palenie w gardle,

uczucie zmęczenia, kurcze łydek,

próchnica, nalot na zębach, uszkodzenia szkliwa,

duże wahania wagi ciała,

odwodnienie (podsychający język, skóra którą można zebrać w fałd, która powoli powraca do swego zwykłego wyglądu),

niski poziom sodu i potasu we krwi (hipokaliemia, hiponatremia),

objawy uszkodzenia nerek i wątroby,

zaparcia,

zrogowacenia, rany, które się nie goją na opuszkach palców (wskazujący i środkowy palec)

wymioty z domieszką krwi,

kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca (objawy hipokaliemii),

depresja, przygnębienie, poczucie winy,

nadmierny samokrytycyzm

potrzeba ciągłej aprobaty,

uzależnienie samopoczucia od aktualnej wagi,

duże wahania nastroju,

silne emocjonalnie, ale krótkie związki z innymi ludźmi,

częste próby samouszkodzeniowe, a nawet samobójcze.

Rozpoznanie:
Bulimię diagnozuje się, jeśli spełnione są następujące kryteria:

1. Występują nawracające epizody przejadania się, w czasie których w krótkim okresie spożywane są duże ilości pokarmu.
2. Utrzymuje się uporczywa koncentracja na jedzeniu i silne pragnienie lub poczucie przymusu jedzenia (głód).
3. Stosowanie sposobów mających przeciwdziałać efektom „tycia” za pomocą jednej lub więcej z następujących metod:

prowokowanie wymiotów,

prowokowanie wydalania stolca,

kolejne okresy głodowania,

nadmierna aktywność fizyczna,

stosowanie: leków obniżających łaknienie, preparatów tarczycy, leków moczopędnych; w przypadku bulimii u chorych na cukrzycę mogą oni bagatelizować leczenie insuliną.
4. Samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem (zwykle prowadzące do niedoboru masy ciała).

Leczenie:
Podstawą leczenia jest długoterminowa psychoterapia, nauka prawidłowego żywienia się, rozpoznanie mechanizmów, które doprowadziły do choroby, znalezienie innych niż objadanie się metod rozładowywania napięcia, rozwiązywania problemów. W chwili obecnej można również stosować farmakoterapię.