Ubytek przegrody międzykomorowej jest najczęstszą wrodzoną wadą serca u noworodków. W większości przypadków ubytek dotyczy części błoniastej przegrody, zdecydowanie rzadziej części mięśniowej.

W wyniku wady dochodzi do przecieku lewo-prawego krwi, zwiększonego przepływu płucnego prowadzącego do nadciśnienia płucnego. W dalszych etapach następuje odwrócenie przecieku. Jeśli ubytek jest niewielki może dojść do jego samoistnego zamknięcia.

Epidemiologia:
Ubytek w przegrodzie międzykomorowej stanowi blisko 20 % wad wrodzonych serca.

Przyczyny:
Przyczyny rozwoju ubytku w przegrodzie międzykomorowej nie są znane.

Objawy:
Mały ubytek w przegrodzie może być bezobjawowy. W przypadku dużego przecieku lewo-prawego dochodzi do niedostatecznego przyrostu masy ciała, pojawiają się trudności w karmieniu, przyspieszenie oddychania i nawracające infekcje dróg oddechowych oraz może rozwinąć się niewydolność serca.

Rozpoznanie:
Głównymi metodami diagnostycznymi stosowanymi w rozpoznawaniu ubytku przegrody międzykomorowej są echokardiografia (USG serca), badanie dopplerowskie lub badanie izotopowe.

Postępowanie:
Leczenie ubytku przegrody międzykomorowej opiera się na korekcji chirurgicznej wady albo przezskórnym zastosowaniu implantów zamykających ubytek.