Krwawienia okołokomorowe są najczęstszą przyczyną uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego noworodków o małej masie urodzeniowej.

Epidemiologia:
Częstość krwawień wewnątrzczaszkowych jest ściśle związana z masą urodzeniową oraz wiekiem ciążowym noworodka. Wśród noworodków urodzonych przed 32 tygodniem ciąży i/lub masą urodzeniową nieprzekraczającą 1500 gramów krwawienia okołokomorowe występują u 35-45 % dzieci.

Przyczyna:
Do krwawienia okołokomorowego dochodzi w wyniku zaburzeń krążenia mózgowego. Zarówno przyspieszenie jak i zwolnienie przepływu krwi w naczyniach może spowodować wylew krwi. Do innych czynników sprzyjających krwawieniu śródczaszkowemu należą; niedojrzałość naczyń, zaburzenia krzepnięcia, tętniaki, naczyniaki, obecność nieprawidłowych połączeń tętniczo-żylnych.

Objawy:
Krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego występują głównie podczas 4 pierwszych dni życia. U blisko połowy noworodków przebieg krwawienia jest bezobjawowy. U pozostałych dzieci mogą pojawić się objawy tj.: gwałtowne pogorszenie stanu ogólnego dziecka wraz z towarzyszącymi drgawkami, bezdech, nieprawidłowe napięcie mięśniowe, bezdech, sztywność źrenic, niedokrwistość, spadek ciśnienia tętniczego, bradykardia. Ryzyko zgonu uzależnione jest o nasilenia krwawienia.

Rozpoznanie:
Rozpoznanie stawia się w oparciu badanie ultrasonograficzne przezciemiączkowe.

Postępowanie:
Najważniejszym elementem postępowania jest zapobieganie krwawieniu do ośrodkowego układu nerwowego poprzez zapobieganie porodom przedwczesnym.