O kamicy układu moczowego mówimy gdy dochodzi do odkładania się złogów w drogach moczowych.

Przyczyny:
Złogi w drogach moczowych powstają w wyniku zagęszczenia moczu, zwiększenia stężenia w moczu związków tworzących złogi, niedoboru lub braku inhibitorów krystalizacji oraz odpowiedniego odczynu moczu sprzyjającego krystalizacji niektórych związków.

Większość złogów składa się z soli wapnia i powstaje w wyniku nadmiernego wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego. Do złogów rzadziej występujących należą kamienie zbudowane z kwasu moczowego oraz z fosforanów.

Objawy:
U młodszych dzieci kolka nerkowa objawia się napadowymi bólami brzucha, natomiast u starszych dzieci pojawiają się bóle zlokalizowane w okolicy lędźwiowej promieniujące do krocza. Gdy kamień zablokuje drogę odpływu moczu może pojawić się bezmocz oraz zanerkowa niewydolność nerek. W badaniu ogólnym moczu stwierdza się krwinkomocz lub krwiomocz, zaś w przypadku niemowląt czasami ceglastoczerwony osad na pieluszkach.

Rozpoznanie:
Rozpoznanie stawia się w oparciu o objawy kliniczne oraz wynik badania USG lub RTG. W celu dokładnego umiejscowienia złogu wykonuje się urografię.

Postępowanie:
Leczenie operacyjne kamicy opiera się na chirurgicznym usunięciu złogów lub przezskórnym rozkruszeniu ich przy użyciu fali mechanicznej. Natomiast leczenie zachowawcze polega na obfitym nawadnianiu oraz podawaniu leków działających rozkurczowo i środków przeciwbólowych.

W zależności od rodzaju złogów stosuje się odpowiednią dietę. W kamicy szczawianowej należy unikać czekolady, kakao, orzechów, rabarbaru; w kamicy moczanowej wyłącza się z diety produkty bogate w zasady purynowe (rośliny strączkowe), natomiast w kamicy wywołanej odkładaniem się soli wapnia należy ograniczyć podaż sodu, białka zwierzęcego oraz produktów mlecznych.