Do omdleń kardiogennych dochodzi na skutek zmniejszenia rzutu serca, który często spowodowany jest chorobą organiczną serca lub jego arytmią.

Epidemiologia:
omdlenia występują z częstością ok 5/1000 pacjentów na rok wśród badanych do 60. roku życia; 11/1000 pacjentów rok powyżej 70. roku życia, a po 80. roku życia z częstością 17/1000 pacjentów na rok wśród mężczyzn i 19/1000 pacjentów na rok wśród kobiet.


Przyczyny:
Omdlenia kardiogenne spowodowane są zaburzeniami czynności serca. Może to być zwężenie aorty, kardiomiopatia przerostowa, zwężenie ujścia tętnicy płucnej, zawał serca, tamponada serca a także zator tętnicy płucnej. Także zaburzenia rytmu w postaci bradykardii, tachykardii mogą doprowadzić do omdlenia.

Objawy:
Omdlenie jest przejściową utratą przytomności. Ma gwałtowny początek a ustępuje zależnie od przyczyny podstawowej, często szybko (w ciągu 20 sekund) i samoistnie.

Rozpoznanie:
Aby stwierdzić, czy dane omdlenie miało podłoże kardiologiczne należy przeprowadzić badania umożliwiające wykrycie wady organicznej bądź nieprawidłowej funkcji serca. W tym celu wykonuje się badanie echokardiograficzne i EKG metodą Holtera.

Elektrokardiografia (EKG) jest badaniem polegającym na rejestracji zmian potencjałów elektrycznych powstających na powierzchni ciała pod wpływem prądu elektrycznego wytwarzanego i rozprzestrzeniającego się w komórkach serca. Potencjały ze skóry dzięki specjalnym elektrodom umieszczanym w odpowiednich miejscach ciała są odbierane i zapisywane na papierze w postaci krzywej EKG przez specjalne urządzenie zwane elektrokardiografem.

Czasem konieczne są bardziej złożone sposoby diagnostyczne także oparte na elektrokardiografii.

Leczenie:
Leczenie tego typu omdleń sprowadza się do leczenia choroby podstawowej, która je wywołuje.