Obrzęk limfatyczny wynika z zastoju chłonki w naczyniach limfatycznych, czego przyczyną może być wada wrodzona lub nabyta, a także uszkodzenie naczyń.

Epidemiologia:
Obrzęk limfatyczny jest częstym problemem u kobiet po leczeniu nowotworu piersi. Występuje również w przebiegu niewydolności żylnej oraz choroby pasożytniczej zwanej filariozą.

Przyczyny:
Do obrzęku limfatycznego dochodzi wskutek nieprawidłowości wrodzonych (tendencje genetyczne i składowa innych zespołów wrodzonych) oraz nabytych (choroby pasożytnicze, zapalne, choroby tkanki łącznej, pourazowe, pooperacyjne, niewydolność żylna).

Objawy:
Obrzęk limfatyczny przez długi czas może rozwijać się w sposób utajony nie dając charakterystycznych objawów. Stopniowo rozwija się obrzęk początkowo miękki z czasem twardniejący. Palce robią się prostokątne (tzw. „kiełbaskowate”). Na skórze pojawiają się czasem niewielkie pęcherzyki, będące poszerzonymi naczyniami chłonnymi.

Rozpoznanie: diagnozę ustala się przede wszystkim na podstawie wywiadu i objawów klinicznych oraz badań obrazowych. Badaniem pomocnym przy rozpoznaniu jest limfoscyntygrafia (wstrzyknięcie znacznika i rejestracja obrazu specjalnym urządzeniem – gammakamerą), mówiąca o wydolności naczyń limfatycznych.

Leczenie: leczenia farmakologiczne jest mało skuteczne.

Leczenie zachowawcze polega na utrzymywaniu higieny skóry, wykonywaniu masażów w celu ułatwienia odpływu chłonki, stosowaniu ucisku (bandażowanie kończyn lub zakładanie rękawów lub pończoch uciskowych) i odpowiednich ćwiczeń gimnastycznych.

U osób u których fizjoterapia nie przyniosła wymiernych korzyści stosuje się leczenie chirurgiczne.