O tętniaku aorty mówi się wówczas, gdy na jakimś jej fragmencie dochodzi do poszerzenia o 50% i więcej, w stosunku do prawidłowej dla tego odcinka szerokości.

Epidemiologia: tętniaki aorty powstają częściej w jej brzusznym fragmencie, większy procent zachorowań występuje u mężczyzn, a liczba rozpoznawanych przypadków rośnie z wiekiem.

Przyczyny: najczęstszymi przyczynami tętniaków są nadciśnienie tętnicze i miażdżyca (palenie tytoniu jest czynnikiem zwiększającym znacznie ryzyko, ponieważ może indukować obie wymienione choroby). Rzadszymi tętniakami są te, powstające w przebiegu zapaleń aorty lub w wyniku urazu. Mogą również być następstwem innych chorób (zespół Marfana, Ehlerson- Danlosa).

Objawy: w zależności od umiejscowienia tętniaka objawy mogą się różnić. W przypadku tętniaka aorty piersiowej mogą pojawić się bóle klatki piersiowej i pleców, chrypka, kaszel, duszność i utrudnione połykanie. U osób z tętniakiem aorty brzusznej często brak jest jakichkolwiek objawów. Mogą się jednak pojawić bóle w śródbrzuszu lub w okolicy lędźwiowej.

Rozpoznanie: ustala się na podstawie wyników badań obrazowych takich jak: RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej, echokardiografia. Czasem diagnostykę uzupełnia się o badania z zakresu tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.

Leczenie: bardzo duże znaczenie w leczeniu tętniaków aorty ma zmiana stylu życia, np. pod postacią zaprzestanie palenia tytoniu oraz normalizacja ciśnienia tętniczego (również zmianą stylu życia, bądź farmakologicznie).

Jeżeli występują wskazania, przeprowadza się zabieg operacyjny, polegający na umieszczeniu w miejscu tętniaka specjalnej protezy. Do operacji kwalifikuje między innymi: duży rozmiar tętniaka, wyraźne powiększanie się w krótkim okresie czasu, wyraźne objawy związane z obecnością tętniaka, jak i jego pęknięcie, co stanowi zagrożenie życia.