Tachykardia zatokowa jest zwykle reakcją na odpowiedni bodziec fizjologiczny (np. wysiłek) lub bodziec zbyt silny (np. nadczynność tarczycy). Niesprawność mechanizmów kontrolujących rytm zatokowy może prowadzić do nieadekwatnej w danej sytuacji tachykardii zatokowej.

Epidemiologia: około 90% chorych z nieadekwatną tachykardią zatokową stanowią kobiety, a średni wiek wystąpienia objawów wynosi 38 ±12 lat.

Przyczyny: do tachyarytmii zatokowych należą różne zaburzenia rytmu serca o odmiennym mechanizmie: zespół tachykardii ortostatycznej, nieadekwatna tachykardia zatokowa, częstoskurcz nawrotny z węzła zatokowego.

Wśród przyczyn można wyróżnić gorączkę, niewydolność serca, nadczynność tarczycy, działanie różnych leków, wysiłek fizyczny czy stres emocjonalny. W wyniku działania tych czynników dochodzi do nieprawidłowej regulacji pracy serca.

Objawy: najczęstsze objawy to kołatanie serca, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy i omdlenia. U części chorych nie występują żadne objawy.

Rozpoznanie: aby rozpoznać tachyarytmie zatokowe należy przeprowadzić dokładną diagnostykę w kierunku zaburzę rytmu, by wykluczyć inne jednostki chorobowe. Podstawowym badaniem umożliwiającym potwierdzenie tachyarytmii zatokowych jest EKG.

Elektrokardiografia (EKG) jest badaniem polegającym na rejestracji zmian potencjałów elektrycznych powstających na powierzchni ciała pod wpływem prądu elektrycznego wytwarzanego i rozprzestrzeniającego się w komórkach serca. Potencjały ze skóry dzięki specjalnym elektrodom umieszczanym w odpowiednich miejscach ciała są odbierane i zapisywane na papierze w postaci krzywej EKG przez specjalne urządzenie zwane elektrokardiografem.

Leczenie: leczenie opiera się na podawaniu leków (np. β blokerów). W rzadkich przypadkach nie reagujących na leczenie farmakologiczne stosuje się ablację (wypalenie) ośrodka powodującego zbyt szybką pracą serca, połączoną z wszczepieniem stymulatora serca.