O rozwarstwieniu aorty mówimy, gdy błona wewnętrzna ściany aorty oddzielona jest od błony środkowej, a między nimi znajduje się światło rzekome aorty, w które napływa krew pogłębiając rozwarstwienie.

Epidemiologia: częstość występowania rozwarstwienia aorty szacuje się na 3 przypadki / 100 000 osób / rok. W Polsce liczbę nowych przypadków szacuje się na 300 -800 rocznie. Ryzyko zachorowania wzrasta z wiekiem. Wyjątek stanowi chorzy z zespołem Marfana, u których szczyt zachorowań przypada na 30. rok życia.

Przyczyny: czynnikami ryzyka rozwarstwienia aorty są:
- nadciśnienie tętnicze występujące u około 70 % chorych,
- zespół Marfana (choroba genetyczna),
- koarktacja (zwężenie) aorty,
- stan po wymianie zastawki lub chirurgicznej korekcji zwężenia cieśni aorty,
- zapalenie aorty,
- urazy komunikacyjne.

Do rozwarstwienie dochodzi wskutek oderwania błony wewnętrznej od pozostałych warstw tętnicy głównej. Dochodzi wówczas do wytworzenia miedzy rozerwanymi warstwami ściany aorty rzekomego światła, które może się poszerzać w kierunku bliższym i dalszym.

Objawy: głównym objawem jest bardzo silny ból klatki piersiowej o charakterze rozrywającym lub uciskającym. Poza tym u chorych często stwierdza się wysokie ciśnienie tętnicze, bladość powłok, zimny pot i szybkie bicie serca.

Rozpoznanie: ustala się na podstawie obrazu klinicznego i badań obrazowych, w tym przypadku preferowana jest tomografia komputerowa. Wykonuje się także EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię oraz arteriografię.

Leczenie: należy dążyć do jak najszybszego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz opanowania bólu. W tym celu stosuje się leczenie farmakologiczne. Poza tym stosuje się leczenie inwazyjne w postaci wszczepiania protez naczyniowych lub implantacji stentów (sprężynek mających zapewnić drożność naczynia).