Arytmia ta polega na występowaniu dodatkowych pobudzeń powstających w przedsionku, w żyłach uchodzących do przedsionka lub w węźle przedsionkowo - komorowym, będącym połączeniem pomiędzy przedsionkami i komorami serca, przewodzącym bodźce elektryczne z przedsionków do komór.

Epidemiologia: dodatkowe pobudzenia nadkomorowe są najczęściej pojedyncze, ale mogą pojawiać się gromadnie. U osób zdrowych może pojawiać się nawet ponad 100 pobudzeń dodatkowych w ciągu doby, a czynnikami wywołującymi są bodźce emocjonalne, przemęczenie, używki (alkohol, kofeina, nikotyna). Może również występować we wszystkich chorobach serca. Liczba pobudzeń dodatkowych wzrasta z wiekiem.

Przyczyny: nieprawidłowe pobudzenia dodatkowe pojawiają się w sytuacji zaburzonej aktywności układu przewodzącego serca i zaburzeniach w drodze przewodzenia impulsów.

Objawy: dodatkowe pobudzenia nadkomorowe zazwyczaj przebiegają bezobjawowo, ale część chorych może odczuwać nierówną pracę serca, kołatania, lub przerwy w pracy serca.

Rozpoznanie: podstawą rozpoznania jest elektrokardiografia (EKG). EKG jest badaniem w trakcie którego rejestruje się zmiany potencjałów elektrycznych powstających na powierzchni ciała pod wpływem prądu elektrycznego wytwarzanego i rozprzestrzeniającego się w komórkach serca. Potencjały te odbierane są ze skóry dzięki specjalnym elektrodom umieszczanym w odpowiednich miejscach ciała. Potencjały te następnie są zapisywane na papierze w postaci krzywej EKG przez specjalne urządzenie zwane elektrokardiografem. Zmienioną pracę serca można też stwierdzić podczas osłuchiwania stetoskopem.

Leczenie: dodatkowe pobudzenia nadkomorowe bardzo rzadko wymagają leczenia. Ważne jest wyeliminowanie czynników wywołujące, takie jak nadużywanie alkoholu i kofeiny. Jeśli u chorych występują nasilone objawy, a pobudzenia dodatkowe są liczne, można zastosować leczenie farmakologiczne.