Częstoskurcz nadkomorowy to każdy rytm o częstotliwości powyżej 100/minutę, który powstaje powyżej pęczka Hisa.

Epidemiologia: szacuje się, że częstość występowania częstoskurczów nadkomorowych wynosi 0,2- 0,35%.

Przyczyny: występuje on najczęściej u osób bez organicznych chorób serca. W przypadku tej choroby problem tkwi w nieprawidłowo funkcjonującym układzie bodźcoprzewodzącym serca, odpowiedzialnym za wytwarzanie impulsów powodujących jego skurcze.

Układ przewodzący serca to grupa komórek mięśnia sercowego mająca zdolność do wytwarzania i przewodzenia rytmicznych impulsów nerwowych wywołujących skurcz serca. Składa się z węzła zatokowego, węzła przedsionkowo - komorowego i pęczka Hisa.

Węzeł zatokowy (zatokowo-przedsionkowy) położony jest w prawym przedsionku serca. Pełni on nadrzędną funkcję w całym układzie jako naturalny rozrusznik serca (funkcja bodźcotwórcza).

Węzeł przedsionkowo-komorowy jest stacją przekaźnikową dla impulsów nerwowych płynących z przedsionków do komór.

Pęczek przedsionkowo-komorowy (Hisa), z kolei, stanowi przedłużenie węzła przedsionkowo-komorowego. Dzieli się on na dwie odnogi - prawą i lewą.

Odnogi kończą się włóknami Purkiniego na powierzchni poszczególnych komórek mięśnia serca. W ten sposób pobudzenie przewodzone włóknami Purkiniego dociera do komórek mięśniowych komór.

Przyczyną częstoskurczu mogą być wady budowy układu przewodzącego serca lub występowanie w obrębie serca ognisk arytmogennych (miejsc wytwarzających dodatkowe, nieprawidłowe impulsy elektryczne). Pobudzenie nie przemieszcza się z jednym, określonym kierunku, jak u zdrowego człowieka, tylko wzdłuż utworzonych pętli, bądź innych dodatkowych dróg przewodzenia, uniemożliwiając prawidłową pracę serca. Powstaje on w mechanizmie pobudzenia nawrotnego.

Zawsze należy pamiętać o innych przyczynach nadkomorowych zaburzeń rytmu: stres, wysiłek fizyczny, niedokrwistość, choroby serca, choroby płuc, nadczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, polekowe, poalkoholowe.

Objawy: do podstawowych objawów należą kołatanie serca, zmęczenie, zawroty głowy, duszność, omdlenia, wielomocz. Częstość rytmu serca może wynosić nawet 200/minutę.

Rozpoznanie: rozpoznanie tej choroby opiera się na wyniku badania elektrokardiografia (EKG). Pomocna bywa przedłużona rejestracja EKG metodą Holtera.

Leczenie:

Leczenie farmakologiczne nie jest często w stanie zlikwidować całkowicie przyczyny arytmii. Jest ono jednak dobrą alternatywa dla osób nie chcących się poddać leczeniu inwazyjnemu, a nie stanowi dla nich problemu przewlekłe przyjmowanie leków doustnych.

Leczenie inwazyjne, polega na ablacji (wypaleniu) ogniska arytmogennego lub dodatkowej drogi przewodzenia. Skuteczność tego zabiegu sięga 99-100%.