Częstoskurcz komorowy to przyspieszenie akcji serca (do 100-200/minutę). Źródło tej szybkiej pracy serca znajduje się w obszarze komór.

Przyczyny: najczęstszymi przyczynami częstoskurczu komorowego są: choroby serca, szczególnie choroba wieńcowa i zawał serca. Może być również skutkiem przedawkowania leków przeciwarytmicznych lub glikozydów nasercowych.

Istnieją przypadki częstoskurczu komorowego, zwłaszcza u młodych osób, którego przyczyn nie udaje się ustalić. Mówimy wówczas o idiopatycznym częstoskurczu. Ognisko powstawania częstoskurczu w przebiegu zawału mięśnia sercowego powstaje zwykle między blizną zawałową, a zdrowym mięśniem sercowym.

Objawy: objawy bywają różne w zależności od ciężkości i czasu trwania częstoskurczu. Mogą pojawić się uczucie kołatania serca, duszność, mroczki przed oczami, omdlenia, obrzęk płuc, a nawet wstrząs kardiogenny.

Rozpoznanie: podstawą rozpoznania jest badanie elektrokardiografia (EKG). EKG jest badaniem polegającym na rejestracji zmian potencjałów elektrycznych powstających na powierzchni ciała pod wpływem prądu elektrycznego wytwarzanego i rozprzestrzeniającego się w komórkach serca. Dzięki specjalnym elektrodom umieszczanym w odpowiednich miejscach ciała potencjały ze skóry są odbierane i zapisywane na papierze w postaci krzywej EKG przez specjalne urządzenie zwane elektrokardiografem.

Leczenie: ze względu na fakt, że częstoskurcz komorowy może być stanem groźnym dla życia, dlatego wymagane jest niezwłoczne działanie w celu jego przerwania. Podaje się leki antyarytmiczne, a gdy nie są skuteczne, czasem konieczne jest wykonanie ablacji (czyli mechanicznego zniszczenia ogniska arytmogennego). W ciężkich przypadkach stosuje się kardiowersję elektryczną (umiarowienie za pomocą stymulacji elektrycznej). Jednak najważniejsze jest leczenie choroby podstawowej.