Choroba Takayasu jest przewlekłym zapaleniem aorty i jej gałęzi o nieznanej etiologii.

Epidemiologia: choroba Takayasu dotyczy głównie kobiet, które chorują 10 razy częściej niż mężczyźni. Jest ona najczęściej rozpoznawana w krajach Dalekiego Wschodu i Indiach. W Europie częstość tej choroby oceniana jest na 1-3 przypadki na milion osób w ciągu roku.

Przyczyny: choroba Takayasu jest przewlekłym zapaleniem aorty i jej gałęzi o nieznanej etiologii. Przy obecnym stanie wiedzy można jedynie powiedzieć, że są pewne geny, które zwiększają ryzyko jej wystąpienia. Podejrzewa się również podłoże immunologiczne. Choroba Takayasu charakteryzuje się naciekami komórkowymi w ścianie naczyń, co prowadzi do ich włóknienia. W konsekwencji powstają odcinkowe zwężenia, w obrębie których tworzą się zakrzepy.

Objawy: początkiem choroby mogą być mało specyficzne objawy grypowe lub rzekomo reumatyczne pod postacią stanów podgorączkowych i uczucia osłabienia, a także bólów mięśniowych i stawowych. W późniejszej fazie choroby pojawiają się objawy będące skutkami zmian w obrębie naczyń i zależą w dużej mierze od lokalizacji tych zmian. Należą do nich zawroty głowy, omdlenia, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, ból brzucha i biegunka, duszność, krwioplucie, arytmie, zaburzenia widzenia czy chromanie przestankowe kończyn dolnych.

Chromanie przestankowe związane jest z niedokrwieniem danej kończyny. Mówimy o nim kiedy np. podczas marszu chory odczuwa silny ból (wynikający z większego zapotrzebowania metabolicznego mięśni kończyn), a chwilowy odpoczynek powoduje ustąpienie dolegliwości i umożliwia kontynuowanie marszu.

Rozpoznanie: diagnozę stawia się w oparciu o wywiad i badanie lekarskie, a także na podstawie badań dodatkowych takich jak:
- przyspieszone opadanie krwinek czerwonych (OB), zwiększone wartości białka C-reaktywnego (CRP),
- RTG klatki piersiowej,
- angiografia - jest to rodzaj badania rentgenowskiego, w czasie którego wykonuje się zdjęcia tętnic po podaniu do krwioobiegu specjalnego środka kontrastującego (widocznego na zdjęciach rentgenowskich).

Leczenie: leczenie rozpoczyna się od podawania chorym sterydów. W przypadkach gdy terapia sterydami jest nieskuteczna chorych leczy się preparatami immunosupresyjnymi. Postępowanie inwazyjne (operacyjne) wykonuje się w zależności od objawów klinicznych niedokrwienia narządów.