Pęcherz nadreaktywny – niezależne od woli wydalanie moczu będące skutkiem niepohamowanego parcia.

Przyczyną choroby są zaburzenia funkcji nerwów, które biorą udział w procesach odczuwania wypełnienia pęcherza moczowego oraz jego opróżnianiu.

Symptomy:

- nagłe parcie na mocz – niedająca się powstrzymać, natychmiastowa potrzeba oddania moczu,
- częstomocz – kilkukrotne oddawanie małych ilości moczu,
- nietrzymanie moczu.

Należy przy tym zauważyć, że nietrzymanie moczu nie zawsze towarzyszy chorobie. Między nagłym parciem, a momentem, kiedy następuje mikcja może minąć pewien czas. W tym okresie chory jest zmuszony oddać mocz, gdyż nie jest wstanie powstrzymać mikcji. Dlatego choroba jest w stanie skutecznie stać się problemem nie tylko zdrowotnym, ale i społecznym.

Rozpoznanie: diagnoza choroby opiera się przede wszystkim na wykluczeniu innych chorób będących przyczyną zaburzeń w oddawaniu moczu. Należą do nich zakażenia układu moczowo-płciowego, choroby nerek, endokrynopatie (moczówka prosta) oraz cukrzyca. Przeprowadza się także USG pęcherza moczowego oraz badanie urodynamiczne, które obejmuje pomiar ciśnienia w pęcherzu moczowym, ocenę działania mięśni odpowiedzialnych za wydalanie moczu oraz pomiar przepływu moczu przez cewkę moczową.

Leczenie: terapia choroby opiera się na leczeniu farmakologicznym. Pacjent przyjmuje leki zmniejszające napięcie pęcherza moczowego. Jeżeli stosowane leki rozkurczające nie przynoszą poprawy bezpośrednio do ściany pęcherza podaje się preparaty porażające nerwy go zaopatrujące. Jeżeli i te metody zawiodą stosuje się leczenie chirurgiczne polegające na przecięciu nerwów.