Jedna z hipotez mających na celu wytłumaczenie sposobu działania leków homeopatycznych. Głosi ona, że woda ma zdolność gromadzenia i przechowywania informacji o substancji leczniczej zawartej w pranalewce oraz przekazywania tych informacji dalej (na inne cząsteczki wody) podczas procesu potencjonowania, czyli dalszego rozcieńczania. Woda przybierając charakterystyczne dla danej substancji ułożenie (strukturę), zachowuje jej lecznicze właściwości, nawet jeżeli pod względem fizycznym i chemicznym tej substancji już tam nie ma lub jest w bardzo małej ilości. Zjawisko to do dziś nie jest potwierdzone naukowo i nadal budzi wiele kontrowersji.