Bilirubina jest żółtym barwnikiem pochodzącym z rozpadu krwinek czerwonych (a dokładnie z hemoglobiny) powstającym w wątrobie, a także w śledzionie i szpiku kostnym – jest to tzw. bilirubina wolna. Bilirubina wolna łączy się z albuminami osocza i przedostaje się do wątroby, gdzie zostaje sprzężona z kwasem glukuronowym - powstaje bilirubina bezpośrednia lub sprzężona, która następnie zostaje wydalona do dróg żółciowych. W pęcherzyku żółciowym zostaje zagęszczona, co nadaje żółci jej charakterystyczną barwę. Stężenie bilirubiny wolnej i sprzężonej w osoczu określa się jako bilirubina całkowita.

Narząd: wątroba

Norma: 5,1 – 20,5 µmol/l (0,3 – 1,2 mg/dl)

Stężenie bilirubiny zależy od czynności wątroby i drożności dróg żółciowych.
Wzrost wartości stężenia bilirubiny całkowitej może być wywołany następującymi przyczynami: chorobą Gilberta, zespołem Criglera-Najjara, marskością żółciową wątroby, zapaleniem dróg żółciowych, rakiem dróg żółciowych, kamicą przewodów żółciowych, nowotworem trzustki, alkoholową chorobą wątroby. Naturalnie podwyższony poziom bilirubiny występuje podczas ciąży oraz u noworodków.