Wapń jest jonem biorącym udział w procesach krzepnięcia krwi, pracy mięśni, przewodnictwie nerwowo-mięśniowym oraz w budowaniu układu kostnego.

Stężenie wapnia zależy od; podaży wapnia z pokarmem, wchłaniania z przewodu pokarmowego, wydalania z moczem, odkładanie lub mobilizacja wapnia z kości. Na stężenie wapnia całkowitego składają się: wapń związany z białkami (ok.40%), wapń zjonizowany (45-50%) oraz wapń związany z resztami kwasów karboksylowych.
Całkowite stężenie wapnia zależy głównie od stężenia albumin - białek osocza. Na stężenie ma również wpływ gospodarka hormonalna organizmu: stężenie parathormonu, kalcytoniny, witaminy D3.

Materiał: stężenie wapnia całkowitego można oznaczać w surowicy krwi.

Norma: wartość prawidłowa w surowicy wynosi 2,25-2,75 mmol/l (9-11 mg/dl).

Przyczyny wzrostu stężenia wapnia (hiperkacemii) we krwi:

- nadczynność przytarczyc,
- nadczynność tarczycy,
- nowotwory wydzielające czynnik podobny do parathormonu,
- długotrwałe unieruchomienie,
- przewlekła dializoterapia,
- zatrucie witaminą D,
- zespół Williamsa.

Objawy:
- zaparcia,
- bóle kości,
- kamica nerkowa,
- depresja oraz splątanie,
- osłabienie, brak łaknienia, wymioty,
- wielomocz,
- zapalenie trzustki.

Przyczyny spadku stężenia wapnia (hipokalcemii) w surowicy;

- niedostateczna podaż wapnia z pożywieniem,
- upośledzone wchłanianie z przewodu pokarmowego,
- utrata wapnia z moczem,
- ostre zapalenie kości,
- niedobór witaminy D,
- niedoczynność przytarczyc.

Objawy hipokalcemii:
- wybroczyny,
- tężyczka,
- zaburzenia EKG - wydłużenie odstępu QT,
- zaburzenia rytmu serca,
- zagrażający życiu pacjenta skurcz krtani (ryzyko śmierci w wyniku uduszenia),
- objaw ręki położnika - zgięcie dłoniowe IV i V palca ręki.