Czynność bioelektryczna serca – zjawiska elektryczne zachodzące w układzie bodźcoprzewodzącym serca. Pobudzenie elektryczne generowane jest w nich dzięki zjawisku powolnej spoczynkowej depolaryzacji. Nie jest potrzebny w tym celu żaden impuls spoza serca – dzięki temu odnerwione serce, po umieszczeniu w płynie zawierającym substancje odżywcze w dalszym ciągu zachowuje zdolność skurczu.

Genezą powstania potencjałów czynnościowych w komórkach układu przewodzącego są ruchy jonowe (prądy jonowe) zachodzące przez błony komórkowe i wpływające na zmiany ładunków elektrycznych po obydwu stronach. Impulsy elektryczne przenoszone są na komórki mięśnia roboczego serca z określoną częstotliwością, co skutkuje skurczami serca. Układ bodźco-przewodzący składa się węzła zatokowo-przedsionkowego, węzła przedsionkowo komorowego, pęczka przedsionkowo-komorowego (pęczka Hisa), jego prawej i lewej odnogi oraz włókien Purkinjego mających swoje zakończenia w warstwie mięśniowej komór.

Nadrzędnym elementem tego układu, narzucającym rytm całemu sercu, jest tak zwany fizjologiczny rozrusznik serca, czyli węzeł zatokowo-przedsionkowy. Zmiany ładunku elektrycznego występujące na powierzchni mięśnia sercowego mogą być odebrane za pomocą elektrod przystawionych do powierzchni skóry. Powstający zapis nazywamy elektrokardiogramem (EKG).