Cewka moczowa męska (łac. urethra maskulina) – długi przewód wyprowadzający mocz, którego początkiem jest ujście wewnętrzne w dnie pęcherza moczowego, natomiast końcem jest ujście zewnętrzne na żołędzi prącia. Długość męskiej cewki moczowej wynosi około 20 cm. Dzielimy ją na części: sterczową (pars prostatica), błoniastą (pars membranacea) i gąbczastą (pars spongiosa).

Część sterczowa ma długość około 3,5 cm, przebiega wewnątrz gruczołu krokowego. Błona śluzowa wytwarza w niej podłużny grzebień cewki, w którego środkowej części wyróżniamy wzgórek nasienny. Na nim z każdej strony leżą ujścia przewodów wytryskowych, a między nimi tzw. łagiewka sterczowa.

Część błoniasta cewki moczowej (około 2,5 cm długości) przechodzi przez przeponę miednicy i przeponę moczowo-płciową. Na zewnątrz błony śluzowej znajdują się włókna mięśnia głębokiego krocza tworzące zwieracz zewnętrzny cewki moczowej.

Ostatnia część – gąbczasta jest najdłuższa. Jej długość wynosi od 10 do 15 cm. W całości otoczona jest ciałem gąbczastym prącia. Posiada także dwa rozszerzenia:

- początkowe, czyli dół opuszki (fossa bulbi) będący miejscem ujścia gruczołów opuszkowo-cewkowych,
- końcowe nazwane dołem łódkowatym (łac. fossa navicularis).

W obrębie błony śluzowej części gąbczastej położone są ujścia gruczołów śluzowych, które chronią cewkę moczową przed działaniem moczu.