Nadwzroczność (łac. hipermetropia) – wada refrakcyjna wzroku, w wyniku której utrudnione jest ostre widzenie przedmiotów położonych blisko. Promienie świetlne wpadające do oka są słabiej załamywane przez układ optyczny i skupiają się za siatkówką. Obraz tworzący się na siatkówce dla przedmiotów oglądanych z bliskiej odległości jest nieostry.

Główną przyczyną jest mały wymiar przednio-tylny gałki ocznej. Nadwzroczność narasta z wiekiem wskutek postępującego osłabienia aparatu nastawczego oka, w wyniku zmniejszenia sprawności mięśnia rzęskowego i elastyczności soczewki. Korekcja tej wady wymaga zastosowania soczewek skupiających (plusowych). Brak wyrównania może u młodych osób prowadzić do powstania tzw. zeza akomodacyjnego.

Nadwzroczność jest zjawiskiem fizjologicznym u małych dzieci i niemowląt z powodu krótkiej gałki ocznej. Wraz z wiekiem wada ulega zmniejszeniu, ponieważ gałka oczna do 13 roku życia zwiększa swoją wielkość.