POCHP, czyli Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc

Schorzenie rozwija się w oskrzelach (zwężenie, pogrubienie i usztywnienie ścian oskrzeli, co skutkuje słabą reakcją na leki rozkurczowe) lub w pęcherzykach płucnych (obumieranie, „bulle rozedmowe”). W pierwszym przypadku przeważają takie objawy, jak kaszel, świsty, wykrztuszanie plwociny i ostre zaostrzenia. Zanik pęcherzyków prowadzi do rozedmy płuc i stopniowo, ale nieodwracalnie, do postępującej duszności.

Choroba w zdecydowanej większości (90% pacjentów) dotyka długoletnich palaczy tytoniu, ale może ją również wywołać palenie bierne. Uważa się, że niemałe znaczenie mają też uwarunkowania genetyczne. Choroba może dotknąć także byłych palaczy, którzy rzucili nałóg wiele lat wcześniej, ale mogą nadal doświadczać zaburzeń oddychania, a ponadto, osoby, które nigdy nie paliły. Coraz częściej, wskazuje się także, że jest to choroba ogólnoustrojowa. Niewydolność oddechowa niesie, bowiem, poważne następstwa i współgra z chorobami układu krążenia, zmianami metabolicznymi, a nawet neurologicznymi.

POChP rozwija się bezobjawowo, dlatego najczęściej chory nie zdaje sobie sprawy, że codzienny kaszel z odkrztuszaniem, problemy ze złapaniem oddechu, coraz mniejsza sprawność fizyczna, a nawet mała zadyszka, to już zaawansowany etap POChP. Choroba nieodwracalnie uszkadza układ oddechowy, skutkując jego niewydolnością, co w efekcie prowadzi do inwalidztwa i śmierci. W zaawansowanym stadium pacjent nie radzi sobie z najprostszymi czynnościami, wykonanie kilku kroków do toalety, ubranie się, uczesanie i wypowiedzenie pełnego zdania staje się prawie niewykonalne. Skalę uszkodzenia płuc, czyli stopień zaawansowania choroby (I-IV faza), określa badanie spirometryczne.

POChP stanowi ogromny problem medyczny, a ponadto, obciążenie dla budżetu opieki zdrowotnej. Tylko w samych krajach UE wydaje się rocznie na jej leczenie 10 mld euro. Charakterystyczne dla POChP zaostrzenia wymagają przynajmniej 2-tygodniowej hospitalizacji i kilkumiesięcznej rekonwalescencji chorych, a wydolność oddechowa pacjentów nie wraca nigdy do stanu sprzed epizodu. Ryzyko zgonu w ciągu pierwszego roku po hospitalizacji  jest większe, niż u osób po zawale serca.