Anoreksja u nastolatek – objawy i leczenie zaburzeń odżywiania

Mimo , że połowa nastolatek jest niezadowolona ze swojego wyglądu i stosuje diety, na szczęście tylko jedna na dwieście z nich zapada na anoreksję. Na czym polega ta choroba i jak ją rozpoznać? Przeczytaj i dowiedz się więcej.

Anoreksja jest najpoważniejszym schorzeniem spośród zaburzeń odżywiania. Występuje głównie u dziewcząt i młodych kobiet (u mężczyzn 10 razy rzadziej), średnia wieku zachorowania wynosi 17 lat. Objawy które przesądzają o rozpoznaniu tej choroby to znaczna utrata wagi i odmowa utrzymania jej na minimalnym poziomie, nasilona obawa przed przytyciem, zaburzenia postrzegania własnego ciała, zanik miesiączki.

Cechy anorektyczek

Pacjentki wykazują specyficzne cechy charakteru jak solidność, pilność w nauce, skłonność do perfekcjonizmu. Są ambitne, przywiązują dużą wagę do osiągniętych wyników, są owładnięte potrzebą sukcesu i kontroli. Powstrzymywanie się od jedzenia daje im satysfakcję kontroli nad własnym ciałem. Unikają kontaktów, zwłaszcza z chłopcami, nie lubią działań grupowych.

Często chorobę poprzedza odchudzanie na skutek krytycznych uwag ze strony otoczenia lub presji środowiska (np. szkoły baletowe). Początkowo jest to unikanie pewnych potraw – węglowodanów i tłuszczów, z czasem ograniczenia staja się coraz większe. Bywa, że chora ma w jadłospisie tylko kilka produktów – np. jogurty, jabłka, sałata - w małych ilościach. Przeważnie ma bardzo dużą wiedzę w zakresie dietetyki i potrafi precyzyjnie określać kaloryczność potrawy.

Unikanie posiłków rodzinnych, jedzenie w samotności – w swoim pokoju, jedzenie bardzo powolne, krojenie jedzenia na talerzu na bardzo małe porcje, gotowanie dla całej rodziny i nie jedzenie przygotowanej potrawy to symptomy bardzo charakterystyczne. Osoby anorektyczne często piją kawę i wodę, żują gumę lub pala papierosy w celu uśmierzenia głodu (wbrew powszechnemu poglądowi głód odczuwają). Do tego dochodzą intensywne ćwiczenia fizyczne. Po pewnym czasie potrzeba kontroli nad jedzeniem i wysiłkiem fizycznym przybiera skrajne i obsesyjne formy. Początkowa euforia i satysfakcja przechodzi w apatię, w wielu przypadkach dochodzi do depresji i stanów lękowych.

Objawy anoreksji

Objawami fizycznymi, poza wychudzeniem, jest sucha skóra, charakterystyczny meszek na ciele, kruchość, łamliwość włosów na głowie oraz wypadanie ich pod pachami i na wzgórku łonowym. Zaburzenia miesiączkowania u dziewcząt i kobiet prowadzące do ich zaniku są wynikiem braku tkanki tłuszczowej i zaburzeń hormonalnych. Obniżenie temperatury poniżej 36 stopni, nietolerancja chłodu (stąd ciepłe ubrania nawet w letnie dni), zasinienie stóp, obrzęki, zaburzenia rytmu serca, anemia, osteoporoza – to kolejne objawy tej choroby. Mimo ewidentnych objawów wyniszczenia organizmu pacjentki zaprzeczają istnieniu problemu i sprzeciwiają się próbom pomocy ze strony rodziny czy lekarza, psychologa.

Leczenie anoreksji

Anoreksja często wymaga leczenia szpitalnego, z powodu skrajnego wyniszczenia, na skutek którego dochodzi do takich zaburzeń funkcjonowania organizmu, że zagrożone jest życie pacjentki. W dalszym leczeniu uczestniczy psychiatra, psycholog, dietetyk, wymagana jest współpraca rodziny i najbliższych. Według różnych badań całkowite wyleczenie możliwe jest u 40-77%, u części udaje się uzyskać częściową poprawę. Niestety u 5% w obserwacji pięcioletniej następuje zgon.