Leczenie złamania kości

Do złamania dochodzi m.in. w wyniku upadku bądź uderzenia. Towarzyszy mu silny ból, niestabilność oraz (niekiedy) przerwanie ciągłości skóry (tzw. złamanie otwarte). Rozpoznanie opiera się głównie na wykonaniu zdjęcia RTG, choć takie zmiany jak: obrzęk, krwawienie, lub nienaturalne ustawienie kości widoczne są gołym okiem.

Pierwsza pomoc przy złamaniu

Nie nastawiaj miejsca złamania samodzielnie! Może tego dokonywać jedynie lekarz. Pierwsza pomoc poszkodowanemu, powinna opierać się przede wszystkim na zabandażowaniu miejsca przerwania skóry jałowym opatrunkiem (jeśli jest to złamanie otwarte) oraz na ustabilizowaniu kości z objęciem dwóch sąsiednich stawów (jeśli doszło do złamania kości długiej) bądź dwóch sąsiednich kości (jeśli został uszkodzony staw). Kończyny górne stabilizuje się do tułowia, zaś dolne do siebie (chora do zdrowej). Zastosowanie zimnych okładów lub leków przeciwbólowych zmniejszy natomiast obrzęk oraz ból. Pamiętaj przy tym, by jak najmniej poruszać kontuzjowaną częścią ciała oraz koniecznie zadzwoń po pogotowie lub udaj się do szpitala. 

Leczenie złamania

a) nieoperacyjne

Polega na zastosowaniu unieruchomienia (najczęściej w postaci gipsu) oraz, w zależności od decyzji lekarza, ewentualnego nastawienia odłamków kostnych. Noszenie stabilizatora nie oznacza jednak, że chory odcinek ciała ma pozostać bierny. Fizjoterapeuta poleci Ci wykonywać m.in. ćwiczenia przeciwzakrzepowe (np. w przypadku kończyny górnej ruchy okrężne, na boki, w dół i w górę za pomocą dłoni), czy napięcia izometryczne mięśni (zabezpieczenie przed ich zanikiem). Jeśli doszło do złamania kończyny dolnej, chory będzie musiał dodatkowo nauczyć się chodu o kulach. W czasie noszenia gipsu stosowana jest również fizykoterapia w postaci pola magnetycznego, które przyspiesza proces regeneracji kości.

b) operacyjne

Ten rodzaj leczenia stosuje się w przypadku złamań otwartych, złamań wielomiejscowych lub, gdy odłamki kostne uległy przemieszczeniu, co uniemożliwia prawidłowe nastawienie kości. Operacja polega na nastawieniu kości bądź jej zespoleniu, za pomocą wkrętów, płytek bądź gwoździ. Dzięki temu nie ma potrzeby stosowania zewnętrznego usztywnienia w postaci gipsu, a więc rehabilitacja może rozpocząć się wcześniej. Minusem jest jednak to, ze może dojść do pooperacyjnego zakażenia.
 
 

Bibliografia:

1. „Ortopedia i traumatologia”  T. Gaździk, Warszawa 1998r.
2. „ Urazy i uszkodzenia w sporcie” -  Artur Dziak, Samer Tayara
3.„ Sportowiec  w sytuacji urazu fizycznego” – Jan Blecharz