Homeopatyczne leki pojedyncze

Co zawiera tajemnicza fiolka, o charakterystycznej nazwie przepisywana nam przez lekarza homeopatę? Otóż jest to tzw. lek pojedynczy, sporządzany z jednej substancji wyjściowej (pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego), od której bierze on swą nazwę.

Nazwy substancji zastosowanych do produkcji leków podaje się w języku łacińskim (na przykład Nux vomica = Kulczyba). Dzięki zachowaniu takiej nomenklatury nazwy leków są zrozumiałe dla lekarzy i farmaceutów ze wszystkich krajów. Nazwa łacińska opatrzona jest cyfrą i symbolem. Liczba oznacza ilość kolejnych rozcieńczeń, a litera proporcje, w jakich zostały one dokonane. Na przykład oznaczenie 9 CH oznacza, że substancja wyjściowa została  rozcieńczona dziewięć razy do jednej setnej (C) i poddana pięć razy dynamizowaniu zgodnie z  metodą Hahnemanna (H), który stosował setne rozcieńczenia.

Leki pojedyncze to przede wszystkim granulki i mikrogranulki. Granulki to małe kuleczki z mieszaniny sacharozy i laktozy nasączone substancją w odpowiednim rozcieńczeniu homeopatycznym. Dwadzieścia granulek zawiera 1 gram cukru, czyli 1/5 kostki cukru. Ta postać leku dostępna jest w specjalnych czterogramowych fiolkach zaopatrzonych w dawkomierz granulek. W jednej fiolce znajduje się około 80 granulek. Mikrogranulki są znacznie lżejsze od granulek. Taka tubka zawiera 1 g mikrogranulek (około 200 sztuk mikrogranulek).

Należy zwrócić uwagę na zalecany sposób przyjmowania granulek i mikrogranulek. Nie należy ich połykać ani rozgryzać. Trzeba je pozostawić pod językiem aż do całkowitego rozpuszczenia. Ideałem jest przyjmowanie leków homeopatycznych minimum pół godziny przed posiłkiem, ewentualnie jedną godzinę po posiłku. Jest to związane z faktem, że leki homeopatyczne wchłaniają się przez błonę śluzową jamy ustnej. Pokarm może zakłócać ten proces. Najczęściej przepisuje się dawki po pięć granulek. Tubka mikrogranulek stanowi natomiast jednorazową dawkę leku. Jednej dawce mikrogranulek odpowiada 10 granulek.

Nie należy mylić rozcieńczenia leku homeopatycznego z dawką w pojęciu klasycznej farmakologii. Na ogół rozcieńczenia niskie (5 CH) są stosowane w objawach miejscowych (zaczerwienienie skóry, lekkie oparzenia słoneczne), średnie (9 CH) rozcieńczenia stosowane u pacjentów z objawami ogólnymi (dreszcze, bóle głowy), natomiast wyższe rozcieńczenia (15, 30 CH) zaleca się zwłaszcza w przypadku leczenia pacjentów ze zmianami w zachowaniu, w leczeniu podłoża chorobowego. Istnieje jednak sporo wyjątków od tej reguły i między innymi z tego powodu znaczną większość leków pojedynczych należy stosować po konsultacji z lekarzem homeopatą. W niektórych przypadkach zmiana rozcieńczenia da zupełnie inny efekt od spodziewanego. Są na przykład leki, które podawane w mniejszej potencji CH nasilają objaw, a z kolei ich większe rozcieńczenie CH powoduje jego zmniejszenie.

Pamiętajmy! Jeśli nie mamy odpowiedniej wiedzy, nie stosujmy w samodzielnie pojedynczych leków homeopatycznych. Nie jest możliwe zaopatrzenie ich w ulotkę (która to ulotka byłaby bardzo obszerna). Osoby bez odpowiedniego doświadczenia i wiedzy o homeopatii powinny sięgnąć po homeopatyczne leki złożone, zawierające szereg składników w niskich rozcieńczeniach. Z pomocą farmaceuty możemy bezpiecznie dobrać je do swoich dolegliwości.